Op donderdag 31 januari 2014 was het zoals elke donderdag tijd voor twee uurtjes heerlijke trance van Armin van Buuren. Zijn radioshow A State of Trance bereikte die dag de 650ste editie, wat uiteraard weer reden is voor een feestje. Armin van Buuren had opmerkelijk genoeg nog voldoende plek in zijn agenda, gevuld met Armin Only’s, zijn gezin, management- en productiewerk. Kortom tijd voor weer een ASOT-tour!

Het thema dit jaar is “New Horizons”, passend in de thema’s van de afgelopen jaren. Trance brengen naar nieuwe plekken, met nieuwe namen; dat is de rode draad van elke ASOT-tour. Naast Nederland, Miami en Rusland worden er ook nu weer nieuwe locaties aan gedaan. Het evenement doet onder andere Ekaterinburg in het midden van Rusland, Alma Ata in Kazachstan en Jakarta in Indonesië aan.

Gelukkig wordt Nederland niet overgeslagen. Na het logistiek fiasco in de Brabanthallen vorig jaar (lange wachtrijen voor de ingang, drukte in de gangen en afgesloten zalen) togen we nu met zijn allen naar de Jaarbeurs. Nu is dat toch wel een van mijn favoriete locaties van Nederland, dus hulde daarvoor!

Net zoals vorig jaar waren er ook nu weer vier zalen: de mainstage, de 138bpm-stage (voor de uplifting trance), uiteraard was er een talentenzaaltje, en nog een vierde zaal genaamd Invites.

De line-up in de 138-zaal, die haast net zo groot was als de mainstage, zag er op voorhand het beste uit. Met mannen als Sean Tyas, Armin zelf en Brian Kearney maak je mij wel blij.

De Jaarbeurs liep al lekker vol toen we rond half 10 arriveerden. Om de 30.000 mensen soepel binnen te kunnen laten waren er maar liefst 2 hallen gereserveerd voor kluisjes en poortjes enzo, dat was in ieder geval dus dik voor elkaar.

Beginnend aan ons herkenningsrondje belandden we al snel in de Invite-zaal, waar de Russische nieuwkomer Eximinds achter de decks stond. In de flink grote zaal was met hekken en doeken een kleinere ruimte gecreëerd, waar het zo vroeg op de avond nog aardig fris was. Ondanks dat dit slechts een bijzaaltje was, was 'ie wel behoorlijk aangekleed. Niet zomaar een setje draaitafels op een tafeltje, maar een serieus podium met LED-wall en alles. Dat had organisator Alda Events goed geregeld.

De andere stages zagen er trouwens ook goed uit. Vaak wel een beetje dezelfde stijl dus ze leken duidelijk van één basis te zijn uitgegaan, maar die was wel goed. Grote, brede en hoge podia, met opmerkelijk veel LED en blauwe kleuren.

In tegenstelling tot de edities in de Brabanthallen, kon de hele productie van het evenement niet nogmaals gebruikt worden. In Den Bosch werd een week eerder of later altijd Masters of Hardcore gehouden, waardoor bijvoorbeeld de toiletten en het podium grotendeels konden blijven staan. Dat was nu dus niet zo. Gelukkig was dit kostenverhogende aspect niet terug te zien in de ticketprijs. Die was met € 54 voor vier zalen echt behoorlijk schappelijk.

We vervolgden ons rondje naar de mainstage, de grootste zaal van de Jaarbeurs. Hier stonden Cosmic Gate een lekker setje te draaien. We kunnen nu wel stellen dat Trance Energy (weliswaar in een ander jasje) nu echt een goede vervanger heeft gekregen.

Helaas konen we er niet te lang blijven hangen, Ian Standerwick missen in de 138-stage was namelijk geen optie. Alda had goed ingeschat dat deze trance-stroming in korte tijd bijzonder populair geworden is, en dus een flink grote zaal gereserveerd hiervoor. De zaal deed weinig onder voor de mainstage. Achterin de zaal was de aankleding wat wel minder en het geluid was af en toe ook ondermaats. Het miste power en diepte, alsof je je telefoonspeaker heel hard aan hebt staan.

Standerwick stelde me niet teleur. Hij draait nog niet lang mee op dit niveau maar liet zien er thuis te horen. Met veel enthousiasme, een goede performance en fijne platen vulde hij zijn vijf kwartier met verve.

Over nieuwkomers gesproken; Fisherman & Hawkins deden het ook niet onaardig in de talent room. En wederom verbaasde ik me over het prima aangeklede zaaltje. Ook hier was weer gewerkt met doeken maar dit deed geen afbreuk aan het geluid.

Inmiddels werd al netjes op borden aangegeven dat de mainstage vol was. Gezien de timetable daar, met Dash Berlin op dat moment en Armin erna, was dat geen verrassing. Gelukkig was er genoeg vertier in de 138-zaal, namelijk Sean Tyas. Deze Zwitserse Amerikaan was weer (minstens) net zo goed als zijn maandelijkse radioshow en was zo verantwoordelijk voor de beste set van de avond. Wat een held zeg, en wat een heerlijke tracks! Echt onwijs genieten.

Omdat Armin de drukte meestal nogal achter zich aan zuigt, was het niet zo slim om de 138-zaal te verlaten na Sean Tyas. Na de volgende dj, Photographer, mocht Armin namelijk ook hier opdagen.

Tijdens de set van Photographer liep de zaal dus flink vol, desondanks was het vooraan nog aardig te doen. Armin liet ons daarna weer genieten van uplifting trance zoals het hoort te zijn, ook dit was op en top genieten. Met zijn muziek bracht hij ons heerlijk in vervoering, in a state of trance.

Niet geheel verrassend liep de zaal vrijwel compleet leeg toen Armin klaar was. Een deel ging maar vast naar huis, wat plukjes doken de andere zalen in, en wij slenterden met de menigte mee naar de mainstage. Anthem-producer Jorn van Deynhoven verzorgde hier de een na laatste set. Het publiek was een beetje dood in het begin maar hij wist dit snel te verhelpen met zijn muziek. Veel melodie, een tikje uplifting, een (misschien iets te) hoge pitch, maar ook weer niet echt gebeuk; zo was zijn set het beste te omschrijven.

Afgesloten werd er door Aly & Fila samen met John O’Callaghan. Deze Egyptisch-Ierse combinatie (hoezo uniek) draaide het tempo een beetje terug, zonder aan kwaliteit in te boeten. Maar dat zorgde er wel voor dat de set een beetje moeilijk binnen kwam bij ondergetekende. Die omschakeling maken, met de muziek mee, dat lukte niet zo. De vermoeidheid was daar misschien ook wel een beetje debet aan.

Zo kabbelde het laatste uurtje voorbij. Na nog een dankwoordje van Armin zelf, zat ASOT er alweer op. Vorig jaar was het best een prima feestje, dit jaar was naar mijn idee zelfs nog een stukje beter. De verhuizing naar de Jaarbeurs had daar veel mee te maken. Overal was lekker veel ruimte en logistiek gezien was alles een stuk beter geregeld. Minder irritaties dus, en meer tijd om te genieten van het feest en de muziek. Dat doet de nacht goed!

Nu moeten we helaas weer een jaar geduld hebben tot de volgende editie van ASOT. Gelukkig kunnen we wel nog steeds iedere donderdagavond een twee uur durend voorproefje horen!

Steven